Hello Kitty

Hello Kitty

Mons komt stilaan op stoom als culturele hoofdstad van Europa. Met de onlangs geopende Guingette Littéraire – wat zoveel betekent als een literair café in openlucht – hebben ze er weer een inspirerende familieplek bij.

Als eerste gast wisten ze Kitty Crowther te strikken, de Waalse illustratrice en auteur van kinderboeken die in 2010 de Astrid Lindgren Award op zak mocht steken. Lindgren is de schrijfster van wereldberoemde boeken (Pipi Langkous, De Gebroeders Leeuwenhart, Michiel van de Hazelhoeve en nog veel meer), en de naar haar genoemde prijs wordt niet voor niets beschouwd als de Nobelprijs voor de jeugdliteratuur. Om maar te zeggen: deze Kitty is niet de eerste de beste.

In plaats van haar tekeningen zoals gewoonlijk in een boek te maken, besloot de illustratrice deze keer om het driedimensionaal aan te pakken. Ze droomde van tekeningen waar je in kon rondlopen, in plaats van er alleen maar door te bladeren. Drie weken lang sloot ze zich op in een donkere box in het statige art-nouveaupand Maison Losseau in hartje Mons. De bedoeling? Iets doen met de erfenis van de sinds lang gesloten steenkoolmijnen in de omgeving van de stad. ‘Die steenkoolbergen zijn bijzonder interessant, ze hebben een heel eigen fauna en flora’, vertelt ze. ‘Ik ben er gaan wandelen en ontdekte er bijvoorbeeld heel zeldzame paddestoelen.’

Dansen op de berg’

Hoe ze dan te werk ging? ‘Normaal gezien teken ik thuis in mijn atelier. Dit was heel anders, in zo’n donkere doos. Maar het ging heel organisch. Ik ging rustig zitten en wachtte tot er iemand wou komen.’ Te oordelen naar het knappe resultaat, was er inderdaad heel wat volk dat zich geroepen voelde.

Van de vloer tot het plafond zijn de wanden van de doos bezaaid met personages, het ene al fantasierijker dan het andere. Via een heel klein deurtje krijg je toegang tot de wereld van de terril en de wezens die daar leven in de verbeelding van de kunstenares. ‘Naar mijn gevoel doen ze een soort van dans op de berg, om iets op te wekken wat daar door onze voorouders is achtergelaten.‘

Naast een bezoek aan de beschilderde doos, valt er hier nog heel wat meer te beleven. Elke zondag is er brunch voor de hele familie en zijn er ateliers voor kinderen die begeleid worden door kunstenaars. En gewoon ravotten in de mooie tuin is natuurlijk ook niet te versmaden.

La Guingette Littéraire in de tuin van Maison Losseau, Rue de Nimy 37, 7000 Mons. Info: www.mons2015.eu. De tekeningen van Kitty Crowther zijn nog te bekijken tot en met 24 mei. Elke zondag tot en met 20 september brunch en kinderateliers van 11u tot 15u. Interessante ateliers die niet-taalgebonden zijn, zijn In de Keuken (7, 14 en 21 juni) en de fotoworkshop van Beata Szparagowska (17 mei).

LOW_GVB_Kitty Crowther_fy0p9141

‘Getekend door de oorlog’

Het nieuwste boek waar Kitty Crowther aan meewerkte, heet Getekend door de oorlog en verscheen deze week bij Manteau. Het maakt deel uit van Gone West, de herdenking van de Eerste Wereldoorlog in West-Vlaanderen. Op vraag van de Kinderbrouwerij werden de verhalen van zes kinderen – gebaseerd op ware gebeurtenissen in dorpen achter het front in de Westhoek – opgeschreven door Karla Stoefs. Illustratoren als Randall Casaer, Gerda Dendooven, Trui Chielens en ook Kitty Crowther gingen elk aan de slag met een verhaal. Sommige van de verhalen zijn erg aangrijpend en dan ook niet bedoeld voor heel jonge kinderen. ‘Rachel’ vertelt het hartverscheurende verhaal van het kleine meisje dat met haar familie moest schuilen in de kelder voor de regen van bommen die op hun dorp viel. De schok en de angst werden haar teveel: Rachel stierf kort nadien.

Lucy: ‘Ik vind het een heel droevig verhaal. De tranen sprongen vanzelf in mijn ogen. Ik vroeg me nadien af: zou Rachel in het echt nog leven? Maar ik denk het niet, want het is echt gebeurd. De oorlog is al lang geleden en gelukkig is hij nu wel gedaan. Ik vond het leuk dat Rachel een spinnetje als vriend had. De tekeningen zijn gemaakt met kleurpotlood. De mama ziet er gek uit, met heel grote ogen. Sommige zusjes van Rachel lijken meer wezens dan echte mensen. Ik vond het mooi hoe het spinnetje de benen van Rachel had ingeweven.’

LOW_GVB_Lucy_fy0p8123