Kinderen, het is een fenomeen apart.

Kinderen, het is een fenomeen apart.

Je hebt mensen die ze systematisch ontwijken, met hun rare vragen, onbesuisde energie en beperkte aandachtsspannes. Je hebt ook mensen die hun hele leven kind blijven. En zelfs wie een zo kindervrij mogelijk bestaan leidt, kan niet voorbij aan het feit dat ze ook ooit begonnen zijn als ‘zo iemand’. Al lijken sommigen op dat vlak in totale ontkenning te leven. Onze maatschappij heeft niet bepaald de neiging kinderen serieus te nemen (behalve als er moet worden geconsumeerd).

Nochtans zijn ze doorgaans slimmer dan ze eruit zien. Geweldig gezelschap (als ze geen honger hebben). En als ze één ding zijn, dan is het wel nieuwsgierig. Het is een goed plan om die nieuwsgierigheid te voeden. Zo kom je nog eens ergens.

In België, om maar iets te zeggen. Land van grijze luchten, dubbele bodems, goed eten en rijke geschiedenis. Maar evengoed van botsende ideeën en eigenwijs geknoei. Waar vier regeringen verwikkeld zijn in een eindeloze strijd om elkaar de loef af te steken. Waar ruimtelijke ordening niet is wat het woord doet vermoeden. Waar surrealisme hand in hand gaat met ‘doe maar gewoon, da’s al zot genoeg.’ Een land van nuchtere dromers/rêveurs modérés.

Wij gingen samen met Mirtha, Felix en Lucy op zoek naar plekken waar deze dromers aan het werk zijn. Mensen die net dat stukje verder gegaan zijn in hun verlangen om iets unieks te creëren. Inspirerende plekken waar iedereen welkom is, of je nu onder of boven een meter vijftig bent. Dingen om te doen, te eten, te weten en te dromen.

En dan te bedenken dat het allemaal begon in een kofferbak niet ver van Antwerpen. Daar zaten we, te praten over hoe we dat eigenlijk moesten doen: moeder zijn en werken. De beste oplossing die we konden bedenken was de kinderen in onze sacoche steken en verder doen. Misschien niet de meest praktische aanpak, maar wel slim vonden we zelf. Want wie kan er tenslotte beter beoordelen of iets leuk is voor kinderen, dan kinderen zelf?

Het leidde tot een resem krantenartikelen, TV-reportages, een blog en bij deze ook tot een Dingenzoekersboek.

In de ruim vijf jaar dat we onze kinderen nu mee op reportage nemen, is er wel wat veranderd. Waar de jeugd van tegenwoordig vroeger buitengekeken werd, mogen ze nu mee aanschuiven en worden er zelfs parcours op maat voor hen uitgestippeld.

We zijn er nog niet. Maar we komen er wel.

Kristien & Greetje

LOW_GVB_Dingenzoekers-4166_ZW LOW_GVB_Dingenzoekers-4090_ZW