Beroep: cameraman

Beroep: cameraman

In deze reeks interviewen de jonge Dingenzoekers telkens iemand over zijn of haar beroep. Aan het woord: cameraman Lou Berghmans.

DZ: Hoeveel jaar moet je studeren om cameraman te worden?

Lou: Er zijn verschillende studies die je kan volgen om cameraman te worden. Het hangt een beetje af van wat je juist wil gaan doen. Ik heb gestudeerd aan het Rits in Brussel, de afdeling beeld, geluid en montage. Dat duurt drie jaar.

DZ: Wist je altijd al dat je cameraman wilde worden?

Lou: Oh nee! Ik ben daar door omstandigheden ingerold. Ik zat op school met Marcel Vanthilt en Dominique De Ruddere. Ik moet zeggen dat ik daarvoor wel al bezig was met fotografie, maar ik had er nooit aan gedacht om naar de filmschool te gaan. Op school hadden Marcel en Dominique een filmclubje, toen ze een jaar of 14 à 15 waren, en dat clubje heette vzw Oranje licht. Ze maakten toen filmpjes op Super 8. Omdat we samen in de klas zaten, gingen we al eens samen op stap om mee te helpen. Zo ben ik geleidelijk interesse beginnen krijgen in wat ze deden. Voor mijn ouders was het uitgesloten dat ik naar een kunstschool zou gaan, dus ben ik eerst naar de universiteit gegaan. Eigenlijk wou ik dierenarts worden. Toen ik jullie leeftijd had, ging ik elk weekend met de dierenarts mee. Maar het was al heel snel duidelijk dat die studie niets voor mij was. Ik heb dat één jaar gedaan. Marcel en Dominique waren toen begonnen op het Rits. Telkens als ze terug naar huis kwamen in de weekends, gingen we samen op stap. Daar kwamen dan zulke mooie verhalen van. Brussel trok me vooral aan, dus ben ik daar eerst nog een jaar rechten gaan studeren. Daar trok ik dagelijks met de mannen van de filmschool op en dan heb ik uiteindelijk maar besloten om het jaar nadien film te gaan studeren.

DZ: Hoe ging dat dan op school?

Lou: In het begin was dat wat zoeken, maar ik was wel snel gebeten door het vak. Ik moest wel door die theorie bijten, en dat was voor mij een groot probleem. Vakken zoals geschiedenis, wiskunde en optiek… Ik was vooral geïnteresseerd in de techniek van het beeld. Het was toen nog allemaal pellicule, van het digitale was nog geen sprake. Na mijn studies was het heel moeilijk om werk te vinden. Andere zenders dan de VRT, toen nog BRT, bestonden nog niet, en VRT was toen een heel gesloten gemeenschap. Er was weinig werk, dus dan ben ik radio gaan doen, bij FM Brussel. Nadien begon VTM en toen was er ineens vraag naar nieuwe mensen en zo ben ik begonnen. Eerst als klankman. Maar ik denk dat ik de slechtste klankman was van België, dat heeft dan ook maar een jaar geduurd.

DZ: Hoe heb je dan de stap gemaakt van televisie naar film?

Lou: Ik heb daar een beetje geluk in gehad. Op een gegeven moment kreeg ik de kans om een andere cameraman te vervangen bij Lava. Die kans heb ik gegrepen en zo ben ik in fictie terecht gekomen. Ik ben wel altijd reportages en fictie blijven combineren. Dat houdt je scherp. Op die manier kom je ook meer onder de mensen. In fictie telt voor mij maar één ding, en dat is een goed verhaal. Ik heb geluk gehad dat ik met heel getalenteerde mensen heb kunnen samenwerken. Vroeger was het mijn droom om ooit één langspeelfilm te mogen draaien. Dat is me inmiddels gelukt.

DZ: En het buitenland?

Lou: Het buitenland is reizen, is ontdekken, bijleren. Dat is uniek. Ik heb wel een boontje voor Afrika. Moest het daar wat stabieler zijn, was ik al lang weg.

DZ: Zou je daar ook als cameraman willen werken?

Lou: Neen, niet noodzakelijk. Ik denk dat je je daar nuttig kan maken met andere dingen. Maar dat is een droom.

DZ: Waarom zijn er eigenlijk zo weinig vrouwelijke cameramannen?

Lou: Ik denk dat dat vooral te maken heeft met het fysieke. Zo’n camera weegt tussen de 12 en de 15 kg. Je moet daar veel spierballen voor hebben. Ook moet je thuis een goeie partner hebben, om dit leven te kunnen leiden. We hebben heel onregelmatige uren.

DZ: Vind je het nog altijd leuk om cameraman zijn?

Lou: Ik speelde vroeger met Matchbox, de autootjes. Nu speel ik met de camera. Zo zie ik dat. Voor mij is dit spelen. Ik heb een droomjob. Zelfs op vakantie kan ik het niet laten om mijn fototoestel mee te nemen en met beeld bezig te zijn.

DZ: Dank je wel Lou!

Cameraman