Dunderklumpen

Geluid en beeld van deze golden oldie der jeugdcinema werden opgefrist, zodat weer een nieuwe generatie kinderen kennis kan maken met het gekke mannetje met de kleptomane neigingen en het peperkoeken hart. De Zweedse regisseur Per Ahlin leverde met Dunderklumpen in 1974 een fijn staaltje Scandinavische kinderfilm af, met een voor die tijd niet zo evidente mix van live action en animatie. De muziek is trouwens van Toots Thielemans!

Het verhaal speelt zich af in het hoge noorden van Zweden, tijdens midzomernacht. Vlakbij een meer, in de woeste, paradijselijke natuur, brengen Jens en Camilla met hun ouders de vakantie door. Alles is peis en vree, tot een vreemd mannetje de kamer van Camilla binnensluipt en er zomaar al haar poppen en knuffels steelt. Door zijn aanraking worden ze allemaal levend. Niet dat Camilla daar iets aan heeft, want het rare mannetje gaat er als een haas vandoor met zijn buit. Maar dat is buiten de stoere Jens en zijn geit gerekend: de jongen zet de achtervolging in, op zijn beurt achtervolgd door zijn ongeruste papa.

Wat volgt is een gezellige film met schitterende natuurbeelden en doordrenkt van een zwaar seventiesparfum. Vrij en blij zijn in de natuur, dat genre. Een zweem hartverwarmende nostalgie voor ouders, en voor jonge kinderen (vanaf een jaar of vier à vijf) een onderhoudend, vriendelijk verhaal. Ook de grappen in de film werken overigens erg goed bij een jong publiek, konden we vaststellen aan de hand van de smakelijke kleuterlachsalvo’s in de zaal.